Όταν η φλέβα του θυμού σου συνάντησε τη φλέβα της περηφάνιας σου και έγινανε ποτάμι,
πήρανε μες την ορμή τους τον φόβο και τον δισταγμό και τα ‘καναν χαλάζι
Τότε, η ματωμένη θύελλα που ξεχύθηκε απ’ τα στήθη σου πάλεψε με τους εχθρούς,
τ’ αγριεμένα κύματα της ψυχής σου τούς έπνιξαν,
οι αστραπές των ματιών σου τούς έβαλαν φωτιά,
ο αθάνατος ανεμοστρόβιλος που φύσηξε απ’ τα χείλη σου τούς πέταξε στην άβυσσο
Εκείνη τη νύχτα, άκουσες τον Περικλή να τραγουδά τη Δημοκρατία,
την Αφροδίτη και την Ελλάδα ζωντανές να γελούν,
τη Γλώσσα σου να προσεύχεται ηχηρά το Πάτερ ἡμῶν,
τη Δικαιοσύνη να σαλπίζει την Ειρήνη.
Εκείνη τη νύχτα, είδες τη Νίκη να πετά μαζί με τους αγγέλους,
την Ελευθερία να βγαίνει από τα κόκαλά σου,
την Ανεξαρτησία στο Έπος των βουνών,
τα θλιμμένα μάτια του Νοέμβρη.
Εκείνη τη νύχτα, κοιτώντας κατάματα το Αδύνατο σκοτώθηκες και εσύ
Όμως από θαύμα ξανάγινες Έλληνας τη μέρα·
το καυτό σου αίμα κύλισε στη γη και φύτρωσαν κατακόκκινα λουλούδια,
οι κραυγές του πόνου σου φώναξαν τα χελιδόνια,
τα δάκρυα της λύτρωσής σου ξεδίψασαν το ξερό χορτάρι,
οι ιαχές του θριάμβου σου ξύπνησαν τον ήλιο,
ξεδίπλωσες τη γαλανόλευκη σημαία στον γκρίζο ουρανό,
μύρισε δεντρολίβανο, βασιλικός, θυμάρι, δυόσμος
Έφερες την Άνοιξη,
σαν την υπόσχεση μες το χειμώνα,
σαν τη φλόγα στο χιόνι,
σαν την όαση στην έρημο,
σαν τη ζωή στις χαμένες Ατλαντίδες,
κι από θαύμα ξανάγινες Έλληνας
Το ποίημα γράφτηκε στο πλαίσιο της εορταστικής εκδήλωσης των Εκπαιδευτηρίων “Ο Πλάτων” για την επέτειο της 25ης Μαρτίου
